Home.Wie zijn wij.Informatie.VVE Peuterklas.Blog.Vacature/ Stage.Nieuws.Contact.
Kinderopvang 
Smurfenland

Aan de Langegeer 115

3075 JE te Rotterdam

Tel. Locatie 010 - 4323772

Tel. Kantoor 010 - 4322694

 

 

Ik ben Nanda Dijkgraaf,

 

Ik schrijf over de

dagelijkse praktijk in de Kinderopvang.

De ervaringen op de groep, de achtergronden voor mijn belangrijkste taak als

directeur, leidinggevende

en begeleider van de

pedagogisch medewerksters,

het welbevinden

van de aan

ons toevertrouwde jonge kinderen.

Copyright

 

Alles wat ik op deze blog plaats is auteursrechtelijk beschermd. Mocht je iets willen overnemen, neem dan contact met mij op.

 

nandadijkgraaf@kpnmail.nl

De andere verhalen lezen?

 

  Schipper mag ik overvaren ?

 O,o, Nany Jo !

 Kiezen, pakken en laten vallen.

 Feest in de keuken

 Heel Smurfenland smeert . . .

 De trog en de hoge druk spuit.

 De aandachtsleidster

 Jij bent niet leuk met kerst ...

 Wat een ellende ...

 Digitale kinderopvang ...

 De magie van zand ...

 Gemak dient de mens . . .

 Parenting hoog in de bergen . .

We maken vaak vreemde dingen mee. Maar die van vandaag slaat alles.

Mijn collega start de groep op. De peuter van drie komt in de vroege ochtend

Smurfenland binnen. In z’n handje een niet van echt te onderscheiden pistool.

Geen speelgoed ding van plastic in primaire kleuren, maar een namaak van echt.

 

Kinderen nemen vaak wat mee van huis. Vaak is dit een peuter actie in de vroege morgen.

Ontstaan in het ritueel van de ochtend. Tijdens het aankleden, eten, tandenpoetsen,

nemen ze het speelmateriaal, een kledingstuk of eten mee richting de crèche.

Vaak laten ze het ook niet afnemen of zich om praten. Het moet mee en wij maken er ook geen punt van.

Vaak kunnen we na het afscheid deze spullen op een rustige manier in de lade van het kind krijgen. Met speelgoed wordt vaak nog gespeeld, er komt belangstelling van andere kinderen.  Als samen kijken of het even willen vast houden door een ander kind, leidt tot stress, dan stellen we voor dat het in de tas gaat voor thuis en dat werkt prima.

 

Maar als je ‘s morgens niets vermoedend in de loop van een pistool kijkt, wordt het wel een ander verhaal . . .

 

Dit is geen speelgoed.  Dit pistool ligt niet bij Bart Smit in de schappen. Dit zou al een - minimale -  leidraad voor criteria op goed speelgoed kunnen zijn.       

 

Jonge kinderen kunnen fantasie en werkelijkheid nog niet van elkaar onderscheiden. Dit is een belangrijk uitgangspunt voor speelgoed. Om die reden staat er op films en spellen een leeftijdsgrens. Wat kan een kind aan en wanneer is het geweten zo ontwikkeld dat je goed kan begrijpen dat niet alles in film en spel de werkelijke wereld is. Een nog niet volledig ontwikkeld geweten geef je met dergelijk speelmateriaal angst of agressie mee. Dit materiaal is dus niet alleen ongewenst, het is ongeschikt en schadelijk. Ook in primaire kleuren. No way dat dit ons kinderdagverblijf binnen komt.

 

De leidster van de vroege dienst maakt dit in haar carrière voor het eerst mee. Zou het daarom een uitzondering zijn. Nee. Dat een levensecht namaak pistool in de handjes van een een peuter van drie ons kinderdagverblijf binnen komt wel. Dat is in dertig jaar de eerste keer. Dat jonge kinderen geconfronteerd worden met gewelddadige films en games en thuis met dergelijk speelgoed spelen wel. Dat is zo oud als de mensheid. Een jager leert zijn kind ook jong jagen.

 

In de kinderopvang bieden wij dit niet aan. Pistool moet direct retour. De niets vermoedende peuter gaan wij afleiden met iets anders en indien nodig troosten. Daarna gaan we verder met bouwen. Bouwen is deze week hot. Iedereen wil deze week ineens bouwen.

 

De gekleurde blokjes in primaire kleuren van Eichhorn is voor 2 en 3 jaar top speelgoed. Ontluikende wiskunde, denken, taal, motoriek, plezier en nadoen. Geen oorlog maar een hok voor de dieren. Dat t schaap bij de tijger in t hok gaat en de kip bij de krokodil.... m,m,m, ja in de echte wereld wordt dat een smakelijk hapje, maar hier in bij ons in Smurfenland kan dit nog!

 

Een lekker hapje . . .